Reviews 
Aan mij de eer om de review voor Heavy Rain te schrijven, al is dit een erg lastige taak. Heavy Rain leg je namelijk niet uit op een paar bladzijdes, zelfs niet in een heel boekwerk. Heavy Rain moet je meemaken om te beleven hoe vet deze game is. Bovendien heb ik er ook een enorme hekel aan als er in een review al bepaalde delen over een game worden verklapt, dus ga ik dat zelf ook niet doen. Maak je dus geen zorgen: deze review is praktisch ‘spoilervrij’.
Interactief Drama
Om te beginnen eerst even een korte uitleg over Heavy Rain. Heavy Rain is een zogenaamd ‘Interactief Drama’. Verwar dit alsjeblieft niet met de interactieve films, want Heavy Rain is heel wat meer dan alleen een film waarin jij af en toe keuzes maakt. Dit lijkt misschien een totaal nieuw concept, maar niets minder waar. In 2005 bracht dezelfde ontwikkelaar namelijk al een soortgelijke game op de markt, want toen verscheen op de PS2 Fahrenheit, ook een zogenaamd 'Interactief Drama'. Maar ookal heeft Quantic Dream al eens eerder zo'n soort game uitgegeven, Heavy Rain voelt echt als iets totaal nieuws aan wat je nog lang zal bijblijven. Jouw keuzes in Heavy Rain veranderen namelijk het hele verhaal. Kies je er bijvoorbeeld wel of niet voor om iemand dood te schieten? “Als ik hem doodschiet dan weet ik zeker dat hij mij later niets meer kan doen” hoor ik je al denken. In zo’n geval lijkt het inderdaad een slimme keuze om diegene om te brengen , al moet je je goed bedenken dat als je de betreffende persoon in leven laat, het best wel eens zo kan zijn dat deze je later belangrijke informatie toevertrouwt die je kan helpen de moordenaar te vinden. Voor dit soort keuzes kom je regelmatig te staan in Heavy Rain, en ook al heb ik de game allang uitgespeeld, toch twijfel ik nog steeds of ik op sommige momenten wel de goede keuze heb gemaakt. En onder de game zelf zul je ook geregeld spijt hebben van wat je op een vorig moment in de game hebt gedaan. En dat is wat Heavy Rain zo vet maakt.
Wie, wat en waar
Het verhaal van Heavy Rain is echt ontzettend diepgaand, maar dat zul je allemaal meemaken tijdens de game zelf. Eerst even het globale verhaal: in de stad is een seriemoordenaar die de Origami Killer wordt genoemd. Deze heeft het alleen gemunt op kinderen tussen de 9 en 13 jaar en vermoordt zijn slachtoffers op de gruwelijke wijze door ze te verdrinken in regenwater. In de game zul je omstebeurt controle nemen over vier verschillende personages, namelijk Norman Jayden, een man van de FBI die de zaak van de Origami Killer onderzoekt, Scott Shelby, een privédective die is ingehuurd door verschillende ouders die slachtoffer zijn geweest van de moordenaar en zich met hetzelfde bezighoudt als Jayden, alleen dan zonder het recht om de killer te arresteren. Daarnaast is er nog Madison Paige, een journaliste die zich volledig focust op het schrijven van nieuws over de killer, en Ethan Mars, vader van twee kinderen die al snel slachtoffer wordt van de Origami Killer (oké, dit is misschien een lichte spoiler, maar dat had je het zelf ook wel verwacht als het verhaal ging over een kindermoordenaar en er één personage tussenzat met twee kinderen). Het leuke is dat deze vier personages allemaal totaal verschillende levens leiden, maar allemaal in dezelfde wereld leven en dus hetzelfde verhaal meemaken. Op deze manier zie je het verhaal vanuit vier kanten, wat een hele speciale belevenis is. Bovendien lopen deze personages elkaar ook nog wel eens tegen het lijf, afhankelijk van de verhaallijn die jij op dat moment speelt.
Blote kont
Door bovenstaande tekst is ongetwijfeld je interesse gewekt. Maar als ik je vertel dat je het eerste uur bezig bent met zaken als tanden poetsen, scheren, bordjes neerzetten, en zelfs de blote kont van Ethan afvegen met een handdoek (je leest het goed). Ben je dan nog steeds enthousiast? Eigenlijk is dit een soort tutorial, aangezien je op deze manier de besturing van het spel wordt uitgelegd. En omdat je door deze onbenullige zaken geen fouten kunt maken die op invloed zijn van het verhaal, vond ik dit juist een erg leuke en goede manier van Quantic Dream om de game te starten, al hadden veel critici hier commentaar op. Bovendien moet je ook spelen met je kinderen en conversaties voeren met je vrouw, en daardoor bouw je een emotionele band met ze op. Dat levert veel voordelen voor de rest van Heavy Rain op, want nog nooit eerder zul je zo betrokken zijn met de personages waarmee je speelt. Heavy Rain wist mij emotioneel te raken, iets wat me nog niet eerder bij een ''spelletje'' is overkomen. En is het misschien alleen al daarom dat de game een speciaal plekje in de gamegeschiedenis verdient. Na de intro zul je overigens al vrij snel doorhebben dat Heavy Rain bestaat uit het uitvoeren van zogenaamde Quicktime Events. Voor de mensen die niet zo bekend zijn in de gamewereld: dit zijn momenten waarop je verschillende knoppen tegelijk ingedrukt moet houden of juist vaak achter elkaar in moet drukken. Veel mensen zullen dit bestempelen als ouderwets, maar de manier waarop Heavy Rain QTE’s implanteert is erg verfrissend. Zo moet je geregeld speciale bewegingen maken met de rechter joystick, die lijken op de bewegingen die je anders ongeveer met je arm had moeten maken (zie de screenshot hieronder voor een voorbeeld), iets wat erg vermakelijk is.
It’s your choice
Zoals je al in de vorige alinea kon lezen weet Heavy Rain je emotioneel te raken. Want waar je in de meeste games tientallen mensen in een paar minuten afschiet, doet dit vaak niets met je, aangezien het daar de normaalste zaak van de wereld lijkt. Beroof je echter in Heavy Rain iemand van het leven, dan voel je je daar achteraf schuldig over aangezien het script van Heavy Rain werkelijk geniaal is. Elke keuze heeft gevolgen, wat er voor zorgt dat er naar gerucht meer dan twintig eindes zijn (en ruim twintig verschillende verlopen van het verhaal) wat voor een ongelofelijke replaywaarde zorgt. Heb je namelijk - zoals ik al eerder in deze review beschreef - het gevoel dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt in Heavy Rain, dan ben je uiteraard erg benieuwd hoe het verhaal was verlopen als je ervoor had gekozen om juist iets anders te doen, en reken maar dat je na het uitspelen meteen opnieuw begint om het verhaal compleet anders te laten verlopen. Want al denk je dat je met sommige beslissingen soms juist op veilig speelt, soms veroorzaken de kleinste keuzes juist de grootste plotwendingen. En ook daarom is Heavy Rain een potentiële topper: je weet dat alles wat je doet in de game het later helemaal voor je kan verpesten, of juist het tegendeel.
Oogverblindend
Heavy Rain ziet er werkelijk oogverblindend uit, van het meubilair tot de personages zelf. Elke spier in het gezicht is geanimeerd, wat de gezichten van de hoofdpersonen er abnormaal mooi uit laat zien. Maar niet alleen die van de hoofdpersonen: ook mensen die maar een rolletje van een paar minuten in het verhaal spelen zijn tot in de kleinste detail uitgewerkt. De omgevingen zijn werkelijk prachtig, en de regendruppels (en dat zijn er nogal wat in deze game) zijn niet van echt te onderscheiden. Het doet me dan ook pijn in mijn hart om als ontzettende Uncharted-fan te melden dat Heavy Rain op veel gebieden (zeker niet alle, de jungle van Uncharted whoopt met gemak de ass van Heavy Rain) grafisch toch mooier is dan Uncharted 2:
R.I.P.
Na ongeveer de 75% voltooiing te hebben gepasseerd wordt het echt ernstig, want dan kunnen je personages ook doodgaan. Mocht je een quicktime event verpesten, dan zal je personage komen te overlijden en mis je dus naast heel veel scènes, ook de mogelijkheid om met die persoon nog de killer te vinden. Ook zullen de scènes met de overgebleven karakters anders worden, aangezien je elkaar nog wel eens tegenkomt en dat nu dus niet meer mogelijk is. En laat je te veel personages doodgaan, dan bestaat dus de kans dat je de game uitspeelt zonder erachter te komen wie de Origami Killer is…
Conclusie
Heavy Rain is een belevenis die je nog nooit hebt meegemaakt. De game afzetten is net als het op de helft stopzetten van een film: je wil weten hoe hij verder gaat. En omdat elke beslissing effect heeft op het verhaal voel je je ook schuldig als je de levens van de personages verpest, en zul je meer dan ooit het idee krijgen dat jij het verhaal van de game bepaalt. Bovendien zal de ongelofelijk sterk uitgedrukte vader en zoon-band ongetwijfeld iedereen raken, en leef je mee met de personages. En waar in mijn geval het einde zo mooi leek, werd het in de laatste minuut helemaal verpest door een vreselijke plotwending. Heavy Rain zal je emotioneel raken, maar tegelijkertijd ook in spanning houden wat er nu weer gaat gebeuren. Mensen die de game niet hebben gespeeld begrijpen vast niet waar ik het over heb, en dat is nou net het enige nadeel van Heavy Rain: je moet het hebben gespeeld om te begrijpen hoe goed deze game is.
| Pluspunten | Minpunten |
| + Je keuzes hebben echt invloed op het verhaal | - Niet voor iedereen geschikt |
| + Verhaal is spannend en ontroerend tegelijk | - Game kende nog enkele bugs |
| + Schuldgevoelens | |
| + Prachtige graphics | |
| + Verfrissende QTE's | |
| + Innovatieve manier van besturen | |
| + Inmense replay waarde | |
| Eindcijfer: | 96/100 |
Registreer je hier om deze advertenties te verwijderen.