Reviews 
Silent Hill: Shattered Memories is de tweede Silent Hill-game op de PSP na het goed beoordeelde Silent Hill: Origins. De game is een remake van de allereerste Silent Hill die alweer 10 jaar geleden verscheen, al is de gameplay volledig vernieuwd en zijn bijna alle herkenbare elementen uit 1999 eruit gehaald. Maar of dat deze game net zo goed maakt als zijn oudere broertje?
Wie, wat en waar
Je kruipt in de huid van Harry Mason, een man die in het stadje Silent Hill woont. Van zijn beroep is hij schrijver, en de game begint met beelden waarin Harry een dagje uit gaat met zijn dochtertje. Daarna eindigen de video-opnames, en wordt je ineens wakker in een gecrashte auto. Al snel merk je dat je dochtertje (genaamd Cheryl) spoorloos verdwenen is. En dat is het begin van de lange zoektocht naar je geliefde dochtertje…
Na een lange zoektocht komt hij toevallig een agente tegen. Deze tipt hem dat hij naar zijn huis kan bellen, omdat zijn dochtertje daar waarschijnlijk naartoe is gegaan. De telefoon wordt dan opgenomen door een vreemde man, en omdat Harry denkt dat deze zijn dochtertje gevangen houdt, vlucht hij snel naar zijn huis toe. Vreemde mensen doen open die beweren dat ze daar al negen jaar wonen, en ineens herkent niemand Harry meer. Verward zoekt hij verder naar zijn zevenjarige dochter, maar als ook blijkt dat niemand van haar heeft gehoord wordt het wel heel erg vreemd…
Multifunctionele mobiel
En meer ga ik niet vertellen, het verhaal van Silent Hill is namelijk sterk en spannend, waardoor het het leukste is om het zelf te ontdekken. Al snel wordt in de game uitgelegd hoe je mobiel werkt, en deze gaat een belangrijke rol spelen in het verhaal. Naast een GPS functie (waarop vaak de locaties aan worden gegeven waar je naartoe moet), beschikt deze mobiel onder andere ook over een speciale fotocamera, die dingen kan zien die jij met het blote oog niet kunt waarnemen. Bovendien zal de mobiel ook gaan storen zodra je bij bepaalde belangrijke objecten in de buurt komt, waardoor je nieuwe informatie vrij kunt spelen als je in aanraking komt met deze - op het eerste gezicht doodgewone – elementen. Ook grappig is dat je soms reclameposters in de omgeving tegenkomt met telefoonnummers, en als je deze belt krijg je ook echt iemand (of een stemcomputer) aan de lijn.
Locaties
De locaties zijn erg afwisselend. Zo loop je op het ene moment door een verlaten en griezelig bos, terwijl je een kwartier later in een afgelegen café zit te praten met iemand anders. De locaties zijn erg sfeervol en passen goed bij de duistere setting van de game, maar zijn redelijk linear. Er is altijd één weg die je moet volgen om je doel te bereiken, maar dit past juist goed bij de game en het voelt nooit als een tekortkoming.
‘Dat heb ik nooit van mezelf geweten…’
Elk level wordt in Silent Hill: Shattered Memories afgewisseld met een level bij een psycholoog die je allerlei, af en toe persoonlijke vragen stelt. Soms bestaat je opdracht uit simpelweg een vragenlijst invullen, maar op een bepaald punt in de game moet je ook een kleurplaat inkleuren of op je gevoel afgaan en proberen mensen die met elkaar getrouwd zijn te matchen uit een stapel foto’s. Dit is allemaal niet voor niets, want aan de hand van onder andere deze levels wordt jouw persoonlijkheid bepaald, en het einde zal zich hierop afstemmen. In totaal zijn er vier verschillende eindes, dus replaywaarde is wel degelijk aanwezig. Bovendien let de PSP ook op welke acties je uitvoert in de game. Kijk je bijvoorbeeld langer naar een dood dier of wordt tijdens een gesprek met een dame je aandacht afgeleid van iets anders dan haar hoofd, de game registreert het allemaal en het einde kan hierdoor veranderen.
Nachtmerries
De game wordt afgewisseld met een stuk of tien zogenaamde “nachtmerries”. Hierin wordt ineens alles om je heen van ijs en komen er monsters op je af gerend. Waar je in de meeste games je shotgun zou pakken om die dingen eens een lesje te leren, heb je in Shattered Memories geen wapens tot je beschikking, en moet je maken dat je wegkomt als je wilt overleven. Vaak verrast een monster je toch door ineens bovenop je te springen, en dan moet je op de knop drukken die in beeld verschijnt om hem (of haar?) van je af te gooien. Deze knop hangt af vanaf welke kant het beest je bespringt. Hangt het aan je rug, druk dan snel op X, maar plakt hij aan je linkerarm, dan verschijnt de square/vierkantje knop in beeld, en… je begrijpt het principe. Maar dit onderdeel moet je maar net liggen. Want ook al lijkt het de eerste keer verfrissend en afwisselend als je moet vluchten zonder wapens te gebruiken, als je na de vijfde keer eigenlijk precies hetzelfde moet doen, maar dan in een net iets andere omgeving, begin je het snel beu te worden. Het probleem is namelijk dat deze missies vooral veel op trail and error gebaseerd zijn. Je hebt vaak de keuze uit meerdere deuren, en slechts één leidt naar je bestemming. Als je op de vlucht slaat voor de monsters heb je uiteraard geen tijd om de kaart op je mobiel te bekijken, dus dan kies je maar snel een deur. Als dit de verkeerde is wordt je via een omweg weer teruggeleid naar de kamer en kun je opnieuw kiezen, maar omdat de ruimtes veel op elkaar lijken schept dit vaak verwarring en is het meer een kwestie van geluk als vaardigheid om zo snel mogelijk te ontsnappen uit de nachtmerrie. Desondanks vormen deze levels een leuke afwisseling op de huidige gameplay, al hadden ze wel wat verschillender mogen zijn.
Graphics
De graphics van de game zijn voor de PSP erg mooi, en de cutscenes (die waarschijnlijk van de mooiere Wii-versie komen) mogen er ook zijn. De duistere omgevingen zijn goed ondersteund met strakke textures en bijpassende muziek die zich aanpast aan de situatie in de game. Ook de voice-acting is dik in orde, en met de vele vrij te spelen geluidsbestanden merk je dat aan deze game veel aandacht is besteed en geen extra Silent Hill is geworden “omdat er wat meer geld nodig was”. Helaas merk je wel dat de game oorspronkelijk voor de Wii is gebouwd, aangezien dingen als het richten met de zaklamp erg stroef gaat in de draagbare versie en de camera niet handmatig af is te stellen waardoor dit nog wel eens frustrerende situaties oplevert. Ook de framerate kukelt regelmatig in, waardoor de game als je bijvoorbeeld vlucht voor de monsters soms echt hinderlijk lang blijft hangen.
Kort
Na twee dagen flink doorspelen rollen de eindcredits al over je scherm, en dat is erg jammer, zeker omdat het einde redelijk abrupt komt. De snelheid waarin het verhaal wordt verteld is namelijk relatief sloom, en het lijkt wel alsof de ontwikkelaar na ongeveer zes à zeven uur ineens besloot dat het nu toch wel tijd werd voor het einde. Je kunt het spel uiteraard opnieuw spelen om een ander einde te ontdekken, maar echt veel invloed op het verhaal (op een paar extra levels na) zal het niet hebben.
Conclusie
Silent Hill: Shattered Memories is dus maar net een game waar je van moet houden. Lijkt het je leuk om in plaats van als een bruut op monsters in te rammen, ook eens in een wat realistischere situatie terecht te komen waarin je niks tegen deze wezens kunt beginnen, of vindt je dit allemaal erg saai en omslachtig. Bovendien moet je van puzzelen houden, want soms moet je bepaalde acties uitvoeren om deuren te openen of de nachtmerries te beëindigen, en sommige zijn echt lastig. Gelukkig vind ik het niet erg om eens een heel andere game te proberen en af en toe een puzzel op te lossen, en heb ik mij met Silent Hill: Origins dus dik vermaakt.
| Pluspunten: | Minpunten: |
| + Graphics en sound | - De game moet je liggen |
| + Spannend verhaal | - Framerate kukelt soms in |
| + Amper laadtijden | - Repetitieve nachtmerries |
| + Sfeer | - Speelduur |
| + Verschillende eindes | |
| Eindcijfer: | 79/100 |
Registreer je hier om deze advertenties te verwijderen.