PS3Hype

 “Schijf je in bij het leger zeiden ze, het verdient goed.” Deze gedachte blijf ik steeds in mijn hoofd herhalen terwijl ik met mijn gezicht tegen de koude grond gedrukt wordt. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe mijn teamgenoten brutaal neergeschoten worden. De persoon die mij tegen de grond duwt schreeuwt iets tegen me. Maar ik versta hem niet, hij spreekt Russisch. Plots krijg ik zijn pistool tegen mijn kaak geduwd. In de ogen van mijn belager zie ik dat hij maar al te graag de trekker wilt overhalen. Snel probeer ik te bedenken hoe ik in deze situatie verzeild ben geraakt. Maar het enige wat ik kan bedenken is dat hij hetzelfde pistool heeft dat ik ook in Modern Warfare 2 heb gezien.

Infinity Ward liet twee jaar geleden de Tweede Wereldoorlog achter zich en besloot met Call of Duty 4: Modern Warfare om de slagvelden van de moderne oorlogsvoering te betreden. Een geslaagde omkeer, want later dat jaar werd het spel bekroond met de titel ‘Game of The Year 2007’. De ontwikkelaar wil nu zijn pareltje van toen overtreffen met dit tweede deel, Modern Warfare 2. Het spel gaat verder waar het eerste deel stopte. Het is nu vijf jaar later, Zakhaev is niet meer. De Russische Ultranationalisten hebben ondertussen wel al een nieuwe leider gevonden, Vladimir Makarov. De speler kruipt in de huid van Gary ‘Roach’ Sanderson. Hij is een soldaat van de Amerikaanse Task Force 141. Samen met zijn team, en enkele oude bekenden, moet hij ervoor zorgen dat de Russische dreiging stopt.

Door de sterke missiestructuur wordt het verhaal, dat ook erg sterk is, goed in beeld gebracht. Het verhaal wordt verteld aan de hand van filmpjes tussen de missies heen. De missies laten de speler toe om op verschillende uiteenlopende locaties te strijden. Het ene moment moet er een ijsberg beklommen worden, terwijl er het andere moment gestreden wordt in de sloppenwijken van Brazilië. Doorheen de missies zal de speler enkele memorabele en spannende momenten meemaken die zich niet altijd van het begin af op vaste grond moeten afspelen. In het begin van een bepaalde missie bijvoorbeeld, zwemt Gary met zijn teamgenoten onder water om vervolgens gijzelaars te bevrijden van een soort boorplatform in de oceaan. Wat de missies net dat tikkeltje leuker maken, is het leveldesign. Wat gedacht van een schietgevecht op een markt waar er overal kakelende en hysterische kippen in kooien te zien zijn? De missies zijn dus formidabel, maar helaas hebben deze op een bepaald punt een nadeel. De speler moet namelijk nooit echt bang zijn voor een helikopter of een tank omdat er altijd ergens in de omgeving een RPG te vinden is. Veel nadenken over hoe je die ene helikopter uitschakelt hoeft dus niet. Het gaat helaas nog wat verder, want rookgranaten lijken meer effect te hebben als het spel zelf vraagt om deze te gebruiken. Gelukkig ondervind niet iedereen hier evenveel hinder aan.

Voertuigen uitschakelen mag dan wel geen echte uitdaging zijn, de AI van de tegenstanders is dit wel. Vijanden proberen je te flankeren en horen het vaak meteen als iemand zijn wapen afvuurt zonder geluidsdemper. Dan lopen ze op het geluid af en gaan ze op zoek naar de indringer. Over wapens gesproken, de makers hebben een groot aanbod aan wapens in de game gestopt. Voor ieder wat wils, van technische hoogstandjes tot de wat simpelere wapens. Zo valt er vaak te wisselen tussen wapens, wat het spel een stuk afwisselender maakt. Soms zal de speler twee kleinere wapens in beide handen kunnen gebruiken. Hieronder verstaan we twee kleine uzi’s of twee pistolen die ervoor zorgen dat er flink de Rambo uitgehangen kan worden. Met deze in de handen op vijanden afstormen en in het rond schieten zorgt voor adrenaline. De personages krijgen af en toe zelf een adrenalinestoot en dat is te horen in de intonatie van hun stem. Het stemmenwerk is leuk om aan te horen, zowel in vijandelijke stemmen als in de stemmen van teamgenoten. Hans Zimmer nam de muziek voor zijn rekening en het mag gezegd worden dat hij prachtig werk geleverd heeft. Dankzij zijn muziek trekt de game de speler meer in het verhaal, wat de spelbeleving zeker ten goede komt.

Uit dit alles valt te besluiten dat de singleplayer fantastisch is. Enkel jammer dat er na zes uur al een einde aan komt. Het zou mooier zijn als Infinity Ward er nog een tweetal uur bij had geplakt, maar dit is niet het geval. Om dit te vergoeden is er de Spec Ops (Special Operations). In deze modus zitten 23 verschillende missies met elk drie moeilijkheidsgraden waarin een bepaalde opdracht voltooid moet worden. Om een nieuwe reeks missies vrij te spelen moeten sterren verdient worden. Op het einde van de missies wordt de speler beloond met sterren. Als er goed aan de voorwaarden werd voldaan, vallen er één tot drie sterren te verdienen. In de ene missie is het gewoon de bedoeling om jezelf een weg te schieten door de groepen vijanden, terwijl het in de andere missie de bedoeling is om op tijd een bom onschadelijk te maken. Buiten deze vallen er nog aardig wat andere opdrachten uit te voeren, zodat het nooit eentonig zal aanvoelen. Sommige maps zullen al in de singleplayer gezien zijn, maar andere zijn nieuw. De Spec Ops modus is in offline splitscreen te spelen, of online met iemand anders. Spec Ops is echt leuk om te spelen en om een missie succesvol te voltooien, is strategie zeker vereist. Laat die grijze hersencellen maar werken!

Buiten de Spec Ops bevat Modern Warfare 2 een zeer sterke en vermakelijke multiplayer. De multiplayer van het eerste deel was al een enorm succes, maar in dit tweede deel worden er zelfs een paar schepjes bovenop gedaan. Bij het spelen valt op dat het maximaal aantal spelers in een spel minder is dan in het eerste deel. Jammer voor wie houd van wat grotere veldslagen. Aan dit nadeel hangt echter een voordeel, want de maps zijn op maat gemaakt van het aantal spelers. Er zal zowel gevochten worden op maps van in de singleplayer als op totaal andere locaties. Verveling zal niet snel om de hoek loeren, want de verschillende modi houden spelers lang zoet. Een kleine opsomming; Team Deathmatch (twee teams moeten elk aan een aantal kills voldoen), Domination (bedoeling is om drie vlaggen te veroveren om een bepaald aantal punten te krijgen), Search & Destroy (aanvallend team moet twee doelwitten vernietigen waarbij het andere team dit moet verkomen, spelers respawnen niet terug), Demolition (aangepaste Search & Destroy waarbij spelers wel respawnen). Het spreekt voor zich dat al deze modi het nodige teamwerk vereisen. Het kan een tip zijn om vaak met een groepje op pad te gaan, samen sta je namelijk sterker dan alleen.

De strategie beperkt zich niet enkel tot teamwerk. De verschillende klassen zorgen voor de juiste balans. Zo is een sniper perfect voor lange afstanden, maar is hij zwak voor kortere afstanden. Kies wijs, het kan de overwinning of de nederlaag betekenen. Doorheen het spelen zullen er spelers zijn die killstreaks verzamelen, een reeks kills halen zonder te sterven waar er beloningen zoals een luchtaanval voor te verdienen zijn. Nieuw is dat als iemand een speler dood en dus zijn killstreak stopt, er voor diegene een beloning aan vast hangt. Deze beloningen zijn in de vorm van meer ervaringspunten. Ze zijn erg handig om sneller in rang te stijgen. Net zoals in het eerste deel kunnen er drie perks gekozen worden die elk hun eigen voordeel in de strijd opleveren. Wie de perk ‘Sleight of Hand’ kiest kan bijvoorbeeld sneller herladen. Het aantal perks is wel verminderd, maar dat wordt gecompenseerd omdat elke perk in een ‘pro’-perk kan veranderen. Dit geeft zelfs nog extra voordelen. Een ander leuk onderdeel aan de multiplayer is om een persoonlijke banner samen te stellen. Dit zijn emblemen en titels die allemaal vrij te spelen zijn. Om toch wat verder te gaan zijn er de Challenges waar er meer ervaringspunten en wapenonderdelen vrij te spelen zijn. Onder wapenonderdelen verstaan we bijvoorbeeld; een extra handvat, een nieuwe scope, en zo valt nog wel even door te gaan. Dit alles zorgt ervoor dat elke speler zijn eigen sterke –en zwakke punten heeft. De multiplayer bevat nog tien tot honderd uren speelplezier.

Conclusie:

Infinity Ward heeft met Modern Warfare 2 het eerste deel overtroffen. De singleplayer mag dan wel niet al te lang zijn, maar beter kort en erg heftig, dan lang en eentonig. Wat wel zou kunnen hinderen, zijn de vaak gescripte momenten. De muziek door Hans Zimmer trekt de speler als het ware mee in het spel. De Spec Ops heeft een geslaagde opzet met nog uren speelplezier, zowel alleen, splitscreen of online. De multiplayer zorgt voor erg lang speelplezier, mede dankzij de nieuwigheden die erin zitten.

Pluspunten:

Erg heftige singleplayer
Sterk verhaal
Muziek Hans Zimmer
Locaties van de gevechten
Groot aanbod wapens
Spec Ops
Heerlijke Multiplayer

Minpunten:

Singleplayer die te kort is
Gescripte toestanden

Eindcijfer:

9,2