Terwijl velen onder ons compleet opgaan in de grote hoeveelheid toppers concentreer ik me eerder op aankomende games waar ik hoge verwachtingen van heb. Games die onze console wel eens naar een hoger niveau zouden kunnen tillen en een meerwaarde zijn voor de gamer zijn/haar collectie. Ik heb dan ook een persoonlijke top drie gemaakt van games die in mijn ogen daartoe in staat moeten zijn.

3. Enslaved

Er was eens een wijs man die niet wist hoe de Derde Wereldoorlog zou verlopen, maar zei wel te weten hoe de Vierde uitgevochten zou worden. Met speren en knotsen zou de oorlog beslecht worden voorspelde hij en het zal er hevig aan toe gaan. Vele jaren later sterft de man en is die oorlog al geschiedenis, net als 99% van de wereldbevolking die het leven gelaten hebben tijdens een bloederige oorlog. Diegenen die het wel overleefden leven in angst en houden zich gedeisd. Wat zich in de buitenwereld allemaal roert, kan namelijk niet bevochten worden met knotsen en speren. Het zou je dood betekenen als je dit wel zou doen…

Honderd jaar zijn verstreken en de oorlog is ondertussen uitgevochten, maar niet door de wezens die je zou verwachten. Computers en robots hadden namelijk een alles verwoestende oorlog ontketend tegen elkaar, met als doel elkaar uit te roeien. De machines gingen meedogenloos te werk en vernietigden elkaar. Jammer genoeg roeiden ze daarbij bijna de volledige wereldbevolking uit zonder dat ze zich konden verdedigen. De natuur is de enige levensvorm die hier baat bij heeft gehad en is op weg om de laatste creaties van de mens te overwoekeren en op te eisen wat altijd al van haar was. De wereld van Enslaved ziet er dan ook groen en weelderig uit en af en toe is er nog een ruïne van een gebouw zichtbaar tussen de vele planten. Ironisch genoeg luidt dit niet de terugkeer van een aards paradijs in, want wie zich buiten waagt, maakt grote kans verpulverend, verscheurd of verpletterd te worden.

De oorlog is dan wel voorbij, tussen al die natuurpracht gaan nog altijd verwoestende machines schuil die op stand-by staan en wachten op een aanleiding om terug operationeel te worden. Deze machines –combat drone genaamd- schuilen onder de grond en kunnen gezien worden als een soort ‘mijnen’ die op springen staan. Als ze dan toch ontwaken, schieten ze je aan flarden of slaan je met een roestvrijstalen vuist te pletter. Het is dus beter hen geen aanleiding te geven tot deze gruweldaden. Heel het Landschap van Enslaved is bezaaid met dit soort ‘boobytraps’ en ze komen in verschillende soorten en maten tevoorschijn. Vergis je niet, het betekent niet dat een kleine vijand weerloos is, ze zijn stuk voor stuk dodelijk. Naast deze combat drones zijn er ook nog verschillende andere vijanden aanwezig in de game. Zo zijn er geschutskoepels die alles wat hun sensoren aangeven als een bedreiging genadeloos van wat extra gaten voorzien. Toch zijn ook zij nietig in vergelijking met de agressief handelende Mechs die bovendien onvermoeibaar zijn en je kleinste fout bestraffen. Ze zijn soms niet groter dan een mens, maar dat wil niet zeggen dat je niet bestormd kan worden door een hele groep van deze machines. Anderen zijn dan weer kolossaal en zijn enorm krachtig. De vijanden lijken mij in ieder geval eens wat uitdagender te zijn dan de gemiddelde game.

Enslaved draait overigens om twee totaal verschillende hoofdpersonages die samen op een reis zijn en naargelang ze vorderen, steeds dichter naar elkaar toe groeien. De schrijver Alex Garland laat het geheel gelukkig niet te fel overkomen als een met romantiek overgoten geheel, maar probeert de gamer te boeien door verschillende genres in het verhaal te verwerken. Alex heeft trouwens een belangrijke hobby die in zijn voordeel heeft weten uit te pakken in verband met deze game. Hij is immers een fervent gamer die weet wat hij wil. Het feit dat hij al verschillende boeken heeft geschreven zoals The Beach en 28 Days Later tonen alleen maar aan dat hij een overtuigend verhaal weet neer te zetten. Verder is hij een persoon die de aparte gewoonte handhaaft dat hij meer films gezien wil hebben dan dat hij boeken gelezen heeft, wat zeker niet in zijn nadeel spreekt in deze industrie.

Natuurlijk heb je ook nog de gameplay die in orde moet zijn en als een term als Robot-gore de kop opsteekt dan moet dat gewoon een goed voorteken zijn. Ninja Theory heeft deze term uitgevonden omdat er gewoon geen andere term was die perfect kon omvatten wat de gameplay inhield. Het is dan ook niet verrassend dat de metalen gedrochten die het landschap bevolken op een gruwelijke wijze aan hun einde komen. Hoewel ze machines zijn, hebben ze toch iets waardoor ze op dieren gaan lijken. Dat is overigens niet zo raar want hun design is op levende wezens gebaseerd. Tijdens het vechten met een vijand lijkt daardoor alsof je met een wezen met een ziel vecht, hoewel het eigenlijk een brok draden, metaal en technologie is. Als je hen weet te verwonden en eenmaal olie uit hun mondhoeken ziet stromen, vonken in het rond vliegen en je het gedrocht op brute wijze verminkt dan zal een immens bevredigend gevoel zich van je meester maken. De game moet geweld uitstralen en het lijkt voorlopig zeker in die opzet geslaagd te zijn. 

2. ModNation Racers

Kartgames zijn zeldzaam in de game-industrie en de verrassing was dan ook groot toen United Front Games (UFG) tijdens de E3 met ModNation Racers (MNR) op kwam dagen. Dit deden ze op het podium van Sony’s overvolle persconferentie en daar stelden veel mensen van de pers vast dat men de LittleBigPlanet-formule had toegepast op de game waardoor het er allemaal erg schattig uit zag. Laten we hopen dat hun durf en zelfvertrouwen niet ongegrond zijn en dat we niet te maken krijgen met de zoveelste rip-off.

Als je toch het lef hebt om je in de wondere wereld van de kartracers te wagen, dan kan je er maar beter voor zorgen dat je dit met een ijzersterke game doet. Er zijn namelijk al enorm veel titels geweest die diezelfde stap gewaagd hebben, maar genadeloos de grond in geboord werden. Onder het schattige uiterlijk en de overvloed aan kleuren gaat dan ook een zwaar onderschat genre schuil en het is dan ook logisch dat er maar een handvol titels in dit genre succesvol waren. Respect verdien je in dit genre door hard te werken en de tracks, personages en wapens perfect uit te balanceren. Op het eerste zicht lijkt UFG hier gelukkig in geslaagd te zijn.

De complexe puzzel lijkt voorlopig goed in elkaar te vallen en daar mag UFG trots op zijn. Het wapensysteem lijkt perfect geïntegreerd te zijn in de game en bouwt verder op het succesvolle wapensysteem van klassiekers als Mario Kart en Didd Kong Racing. Toch weet men meer diepgang te integreren dan de eerder vermelde games en dat hebben ze gedaan door het tactische aspect wat meer op de voorgrond te laten treden. Ook hier is het de bedoeling om het verloop van de race voor de anderen te vergallen door hen met verschillende power-ups die zich in de vorm van orbs op de tracks bevinden. Je kan deze direct in gebruik nemen, maar het loont ook zeker de moeite om meerdere orbs te vergaren en zo een krachtiger wapen te verkrijgen. Zo kan je met een simpele sonic attack een elektrisch veld rond je wagen laten verschijnen, maar kan je door orbs te sparen ook een heuse donderstrom boven de baan laten verschijnen. Er zijn dus meerdere mogelijkheden op tactisch vlak aanwezig om het je tegenstanders moeilijk te maken.

Buiten die power-ups zijn er ook nog drift- en stuntmechanismen aanwezig in de game. Door dit mechanisme kan je door te driften en stunts uit te halen een boost-meter vullen die goed van pas zal komen wanneer de tegenstanders in je nek zitten te hijgen. Hoewel het ook slim kan zijn om zolang mogelijk de tweede positie te handhaven. Net zoals in oorlogen krijgt de voorste linie nu eenmaal vaak de zwaarste klap te verduren. Je vinger van de boost-knop houden is dan ook vaak aangewezen. Je kan het gelukkig ook anders aanpakken en je boost-kracht inruilen voor een onverwoestbaar schild. Dit kan een immens voordeel zijn wanneer je de laatste ronde kan doorbrengen in een dergelijk schild. De combinatie van de power-ups en van de boost-meter maken het dus mogelijk om verschillende speelstijlen te beoefenen. Ofwel ga je defensief te werk en slaat genadeloos toe in de laatste ronde, of je creëert chaos en gebruikt dit in je voordeel.

Toch is dit alles niet hetgeen waardoor ik rijkhalzend uitkijk naar MNR. Er is namelijk een functie die veel meer tot mijn verbeelding spreekt en nog niet eerder op de PS3 geïntroduceerd is in dit genre. Je kan namelijk je eigen racetracks bouwen die volledig aan je eisen voldoen. Toch steekt ook hier de vergelijking met LittleBigPlanet de kop op, want ook in die game kon je een eigen level creëren. Toch verschillen de games op het vlak van toegankelijkheid enorm veel van elkaar. In MNR is het mogelijk om in nog geen kwartier eenbouwproject af te ronden terwijl dit in LBP enkele uren konden zijn. Dit komt doordat de simpele handelingen in MNR  het enorm makkelijk maken om je concept uit te werken en dat nodigt de gamer ook meer uit. Dat kwartier is natuurlijk wel het minimum en veel gamers zullen wel wat langer bezig zijn met het perfectioneren van hun baan. Er zijn immers enorm veelopties voor terreintypes en objecten die ervoor zorgen dat je track het nodige karakter krijgt. Die objecten hebben overigens een enorme impact op de gameplay omdat deze jumps en power-ups omvatten en je deze strategisch kunt plaatsen. Denk dus goed na alvorens je handelt.

Naast het bouwen van een eigen track beloofd UFG ook een groot gamma aan mogelijkheden in verband met de bouwmogelijkheden van de wagens en personages. Om je maar een idee te geven over hoe uitgebreid dat wel is, wel ik melden dat er maarliefst 315 mondtypes aanwezig zullen zijn. De mogelijkheden zijn dus bijna grenzeloos. Neem daarbij ook nog eens een mogelijke DLC en het feestje is compleet. Ik wacht dan ook vol verwachtingen op de release van deze game.
 

1 The last Guardian

Hoewel er nog niet veel over de game bekend is, staat deze game toch bovenaan mijn verlanglijst. Dit komt mede doordat haar voorgangers ICO en Shadow of the Colossus  mij enorm wisten te imponeren. Ik vind het dan ook jammer dat ik er nog niet veel over weet en ik ga geregeld op zoek naar nieuwe informatie die mij een beter beeld kunnen geven van deze game. Toch zal ik jullie al een glimp geven wat deze game inhoud.

In The Last Guardian zal gebruik gemaakt worden van dezelfde artistieke stijl die men handhaafde in de voorgaande games en proberen menig gamer te verassen met beeldschone graphics. Natuurlijk is het verhaal altijd één van de sterkste punten van de trilogie geweest en daarin spelen een nog naamloos jongetje en een griffioenachtig wezen genaamd Trico de hoofdrol. Jij zal dit wezen moeten begeleiden, maar dat zal in het begin niet zo simpel zijn. Trico stelt zich aanvankelijk erg vijandig op en zal naarmate je vordert steeds meer in je gaan vertrouwen. Toch zullen de dierlijke instincten die hij bezit erg goed van pas komen bij de puzzels en is het aan jou om hem te tonen wat er moet gebeuren. Ook het verzorgen van Trico door hem te voeden of zijn rug te ontdoen van enkele speren zal tot de gameplay behoren. Dit lijkt allemaal vrij realistisch en dat is het ook. Ueda heeft de relatie tussen mens en dier zo exact mogelijk proberen te integreren in de game en zo een emotionele ervaring neer te zetten. The Last Guardian zal dan ook een must have worden op de vervanglijstjes van menig gamer.